Изминатиов период Република Македонија ја погоди силен топлотен удар, кој предизвика пеколни горештини, кој на граѓаните им ги отежна секојдневните активности. Но паралелно со оваа состојба Република Македонија ја погоди и еден друг потежок, политички удар, кој го загрози и отежна понатамошното нормално функционирање на целата држава. Ако првиот удар беше предизвикан од сонцето, што е и нормално за овој период од годината, предизвикувач на вториот удар беше Собранието на Република Македонија, поточно пратениците на самопрогласената „најпатриотска“ партија во Македонија, ВМРО-ДПМНЕ.

Имено, се актуелизираа две прашања, поточно се донесоа два Закони кои се суштински и од есенцијално значење за македонскиот јазик и неговото стеснување во институционалната употреба кои се контрадикторни со тенденциите за градење вистинско функционално граѓанско општество. Се отвори нешто што не требаше да се отвара, а од друга страна се затвори нешто што ниту во најголемото лудило не требаше да биде затворено на ваков ригиден начин. Се отвори прашањето за проширување на оптегот за употреба на албанскиот јазик за именyвaнитe функционери од албанската етничка заедница кога се обраќаат во Собранието. Вака на најдиректен начин се скрши рамката на Охридскиот договор и сериозно се детонира Уставот на Република Македонија како комплементарен акт на Рамковниот договор. Со Рамковниот договор се уреди и употребата на албанскиот јазик таму каде што има реална потреба во Локалната самоуправа и во Собранието да го користат пратениците од албанската етничка заедница. Ако гаранција на овој договор во Охрид беа 4 најголеми
политички субјекти во државава заедно со два Меѓународни гаранти се поставува прашањето кој ќе биде гарантот на Договорот помеѓу Груевски и Ахмети? Дали амбициите на Ахмети се застанати тука и дали нема да се зголемат за поширока употреба во сите истанци на извршната власт, одговорот е јасен нема гаранција?

Со вториот закон под закрилата на автентично толкување на Законот за амнестија се затвара едно комплексно, сложено и многу емотивно прашање за хашките случаи. Амнестија е една нормална процедура во пост-конфликтни и пост-воени подрачја каде се постигнал компромисен мировен договор како што беше случајот со воениот конфликт во Македонија. Амнестијата претставува ослободување од колективна одговорност на директните учесници во борбените дејствија во конфликтот, но никаде ниту во правото, ниту во литературата, ниту пак во праксата не значи и ослободување од персонална одговорност на лица што вршеле злодела врз цивилното население. Со ваквото тивко и глувонемо затварање на ова прашање не се задоволува правдата на никој, ниту на Македонците, ниту на Албанците, а најмалку на оние врз кои биле направени злоделата и ѕверското изживување.

Ова наместо да претставува чин на релаксирање на односите во насока на заедничкиот соживот и иднина, ќе преставува чин што ќе генерира поголема нетрпеливост и зголемување на анимозитетите помеѓу Македонците и Албанците. Со заобиколувањето на судот и непроцесуирањето на овие случаи низ една нормална судска постапка се става голем товар врз грбот на двете најголеми заедници во Република Македонија. Македонскиот народ ќе носи чувство на инфериорност од сопствената држава, што некој го дал животот за нејзина одбрана, а Албанците ќе го носат товарот на колективна одговорност и вина за злосторствата направени од неколкумина припадници на нивната етничка заедница.

Мyxaмeд Apcлaни

член на Извршниот oдбoр
на OO на CДCM Maврoвo и Рocтyша